YEEE-HAA!

In zijn show die Gert en ik van de week zagen, karakteriseerde Jochem Myjer vervelende en negatieve zaken als “hachee”, en positieve en plezierige zaken als “Yeee-Haa!”. Ik kan met volle overtuiging zeggen dat de Badmutz thuiswedstrijd van gisteravond een “Yeee-Haa!” avond was!

We speelden de wedstrijd tegen Moeders Mooiste uit Leiden (een team waar we op de 25e weer naar toe gaan voor een uit-wedstrijd). Het thema van de wedstrijd – in ieder geval qua presentatie/presentator – was Seventies. En dus rolde Tom in een Seventies blouse, strakke broek, en met een Seventies bril en pruik het podium op op rollerskates, als John de discokoning uit Vlaardingen. Tom’s opening was erg komisch, lekker vet, en het publiek was dan ook al snel opgewarmd en lekker in de stemming.

Bij de start van de training van Badmutz, afgelopen dinsdag, hadden we het erover waarom je theatersport speelde en wat je er van vond. Ik zei toen o.a. dat ik soms gewoon niet lekker in m’n spel zit, maar dat ik soms ook helemaal in de “flow” zit, en dat het dan helemaal vanzelf & heel goed gaat. Nou gisteravond zat ik beslist in mijn “flow”! Misschien kwam het wel doordat ik ’s middags nog wat theatersport artikelen had zitten lezen waarin benadrukt werd dat het belangrijkste bij games was en is dat je er plezier in hebt, en dat je gewoon met een brede glimlach de ‘fout’ dan wel mist in moet (mag) gaan. Misschien was omdat ik er gewoon erg veel zin in had. Wie zal het zeggen. Feit was dat ik de hele avond het gevoel had van “kom maar op!” en “ach lukt het eens niet, dan gaan we gewoon met veel lol door!”: zo relaxed en ontspannen heb ik echt in tijden niet gespeeld.
Wat tijdens de wedstrijd ook enorm geholpen heeft, is dat we als team elkaar heel goed aanvulden en opvingen. En ook de rechters gaven een aantal keren bij wat stagnering een waardevolle zet in de goede richting. Als spelers denk ik ook dat we daardoor lekker ontspannen bleven spelen: telkens als het even niet wilde lukken, was er wel weer een andere speler die een goede impuls aan het spel of de scene wist te geven. Dat speelt erg fijn, kan ik je verzekeren.

Waar ik veruit het meest tevreden over was, waren mijn muzikale bijdragen aan de wedstrijd. We hebben als Badmutz ongemerkt behoorlijk veel gezongen, en ik denk dat dat bijgedragen heeft aan de schoonheid en gevarieerdheid van het geheel. Het werd duidelijk ook zeer gewaardeerd door het publiek, wat je als speler nog eens extra stimuleert.
Mijn persoonlijke hoogtepunt was beslist De Troubadour die we als opening deden van de tweede helft. Dit is een game waar een verteller (de troubadour) een verhaal inleidt in een Middeleeuwse setting, en tijdens en/of aan het einde van het verhaal nog bijdrages levert waar dat nodg is. Uiteraard allemaal gezongen en op rijm, anders zou de game geen troubadour mogen heten ;-) Ongemerkt is de Troubadour zo’n beetje mijn specialiteit aan het worden. Binnen Badmutz word ik nu ook bij wedstrijden al aangekondigd als “De Troubadour van Badmutz”. Iets wat wonderen doet voor je ego ^_^ De troubadour lukt mij het beste wanneer ik lekker in de wedstrijd zit, en de rust durf te nemen die nodig is om een goed verhaal neer te zetten met een lekker rijm. Eerder had ik al een keer zo’n moment bij De Troubadour die ik deed bij een uitwedstrijd in Amersfoort. Gisteravond lukt het ook wonderlijk goed. Als titel had ik van het publiek “De Schandpaal” gekregen. Een prima suggestie, waar ik volop inspiratie bij kreeg. Het verhaal floepte er dan ook als vanzelf uit, en het rijmde ook nog eens als een trein. Het neergezette verhaal bood de andere Mutzen blijkbaar ook volop handvaten, want er ontvouwde zich al snel een leuk en goedlopend verhaal over een man die ‘verboden vruchten’ had gegeten bij een andere vrouw (naar later bleek: de dorpsheks): iets waar zijn eega niet achter mocht komen. Tijdens dit verhaal pakte ik af en toe de verhaallijn weer terug, en ging als het ware door naar het volgende hoofdstuk. Het geheel sloot ik nog af met een uitsmijter. Omdat ik het lastig vond om een strakke moraal te bezingen, maakte ik er gewoon van dat iedereen volgende week maar weer moest komen kijken om te zien het verder ging in aflevering twee van “De Schandpaal”. Van het applaus wat dat bij het publiek opleverde, krijg ik nou spontaan weer kippevel!

Ik vond het gisteravond een topwedstrijd. Ik zou zelfs willen zeggen dat het mijn beste wedstrijd tot nu toe was. Telkens wanneer ik er vandaag aan terugdenk, komt er een enorme brede grijns op m’n gezicht, en ik voel als het ware de positieve energie van het moment weer terugkomen.
Het allerbelangrijkste wat ik eruit gehaald heb, is dat ik echt heel veel kan, als ik maar positief blijf en van de wedstrijd blijf genieten. Fouten maken mag: je maakt het gewoon bij de volgende scene weer goed. Het heeft me laten zien dat ik tot veel meer in staat ben dan ik zelfs soms geneigd ben te denken, zeker wanneer ik mijn oren niet laat hangen naar de zure criticus in mij. Gewoon in de hoek zetten die kerel, en lekker speule!!

2 reacties op “YEEE-HAA!”

  1. Zoals ik je al gezegd heb, heb je gisteren inderdaad een topwedstrijd neergezet. Mocht er nog plaats zijn voor meer veren in je r..t: je was met afstand de beste speler en zanger van de avond. En absoluut zeker was je de publiekslieveling: je had de zaal helemaal op je hand. Al met al een heerlijke wedstrijd om naar te kijken ^_^

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.