“Wat enne moeie daag vandaag…”

Met It’s Such a Beautiful Day laat Don Hertzfeldt zien dat een animatiefilm je zéker net zoveel kan raken als een ‘gewone’ film. Dat het zelfs kunst kan zijn met een hele grote K. En dat een sterk verhaal prima met heel weinig verteld kan worden.

Bij improvisatietheater zet je standaard met weinig of geen middelen je verhaal neer. Wanneer je die ‘beperking’ op de juiste manier inzet, kan het ervoor zorgen dat je je verhaal heel duidelijk & puur voor het voetlicht kan brengen. Want decors, kostuums, (licht)effecten, e.d. hebben zeker hun meerwaarde, maar ze kunnen bij het vertellen van je verhaal ook sterk de aandacht afleiden van waar het écht om draait…
Een paar dagen geleden heb ik de film It’s Such a Beautiful Day van animator Don Hertzfeldt gezien. En die laat als geen ander zien dat less niets af hoeft te doen aan more…!

Hertzfeldts karakters zijn feitelijk niet veel meer dan eenvoudige lijnfiguurtjes zonder kleur. De scènes in zijn verhaal hebben volop ruwe randjes, en een verhaallijn die alle kanten op lijkt te schieten. En z’n geluidseffecten schuren, krassen, en kraken.
Ondanks dat, of waarschijnlijk zelfs daardóór, heeft deze film op mij een grote indruk gemaakt. Er zitten volop scènes en emoties in die heel herkenbaar voor me waren, ook al was dat soms op een bizar associatieve manier. De hoofdpersoon is tegelijkertijd super gewoon alsook erg ongewoon. Zijn gedachten en denkpatronen schieten alle kanten uit, en zijn rationeel lang niet altijd goed met elkaar te rijmen. En toch klópte het gevoelsmatig allemaal voor me. (misschien wel omdat ik me ook regelmatig zo van binnen voel..?)

It’s Such a Beautiful Day is een film die je als kijker flink aan het werk zet. Bij vlagen soms bijna teveel: met snelle wisselingen, z’n door elkaar lopende beelden en stemmen, en verhaalsprongen die maar moeilijk te plaatsen zijn. Uiteindelijk valt het allemaal toch (soort van) op z’n plek, maar zeker niet op een voorspelbare manier. En waarschijnlijk voor iedereen ook op een nét wat andere manier.
Ik had van tevoren geen idee waar de film over ging. Het enige wat ik wist, was dat heel veel anderen het een sublieme film vonden. Ik zou je aanraden om de film met net zo weinig voorkennis te kijken, en gewoon zo open mogelijk te ervaren. De trailer van de film geeft je een prima eerste inkijkje in wat je mag verwachten, maar verraadt verder niets over het verhaal:

Niet alleen tijdens het kijken, maar ook in de dagen daarna heeft deze film me nog volop bezig gehouden. Wat betekende die of deze scène? Waarom voelde ik dit of dat..?
De film heeft me ook veel inspiratie gebracht. Nieuwe manieren laten zien om een verhaal te vertellen. Geïllustreerd dat er altijd nog tig andere manieren zijn om een verhaal vorm te geven & je publiek te verrassen. De theatermaker in mij wordt daar erg blij van. En de Limburger in mij vat ’t samen als Wat enne moeie daag vandaag… ;-)