Hoe was “Winter Station”? Vertel eens!

Gisteren en eergisteren – dus op 1e en 2e Kerstdag – heb ik in het Spoorwegmuseum in Utrecht verhalen staan te vertellen. En dat ging als een trein :-)

Tijdens Winter Station heeft alles in het museum een Dickens-achtige tintje. Er staan allerlei leuke kraampjes waar je bijvoorbeeld wafels, Glühwein, en oliebollen kunt kopen. Maar ook kun je er bijvoorbeeld mozaïeken, kaarsjes maken, en schaatsen op een mooie schaatsbaan.
Heel leuk waren ook een aantal Kerstbomen, waarin iedereen een eigen Kerstwens kon hangen. Sommige wensen waren een beetje plat, sommige vooral komisch, maar een aantal waren ook gewoon heel erg lief. Een kind wat oprecht wenst dat zijn moeder weer snel beter wordt (aaahhh…), of een kind wat zijn grootste wens over wat hij later worden wil uitspreekt. Erg mooi!

wagonAls verhalenvertellers waren we ook van een Dickens-achtig kostuum voorzien. Het éne wat meer authentiek dan het andere, maar dat zal de gemiddelde bezoeker echt niet opvallen! Ikzelf had een chique double-breasted donkerblauw-pak-met-streepje aan, door mijzelf nog verder opgeleukt met een zwart strikje en nette witte handschoenen. Mijn haar lag uiteraard strak in de scheiding (dankzij flink wat gel :-) ). Van een vriendin had ik een heel mooie koffer te leen, die nog door haar oma gebruikt was, zodat ik er toch heel overtuigend uitzag als een chique reiziger uit vervlogen tijden.

Het verhalen vertellen gebeurde in het “Droomreizen”-deel van het museum. Standaard kan je hier namelijk in de vaste theaterzaal een voorstelling bekijken die zich afspeelt op de Oriënt Express. Het is een hele leuke voorstelling, die je zeker moet gaan bekijken als je een keer in het museum bent.
Voor degene die de voorstelling speelt is het trouwens hard werken. Het decor van de voorstelling verandert namelijk voortdurend doordat er decorstukken het podium op- en afschuiven, er delen van het podium ronddraaien, en dergelijke. En als enige speler van de voorstelling, doe je dat er dus allemaal nog eens bij. Het is dus 20-25 minuten keihard werken! Ik sprak met 1 van de actrices die de voorstelling doet, en ik vertelde haar dat het me aan de ene kant heel eng lijkt om te doen (want je moet nogal wat onthouden en doen), maar dat het vast ook geweldig voelt als je zo’n voorstelling succesvol neer weet te zetten.

Net voor de theaterzaal is een perron nagebouwd. Aan dat perron staan 2 prachtige – en authentieke! – wagons. Normaal gesproken kunnen deze wagons alleen van buiten bezichtigd worden, want men is bang dat ze anders van binnen beschadigd worden. Alles in de wagons is authentiek, en daarmee dus onvervangbaar. Tijdens “Winter Station” was er nu voor het publiek een unieke kans om de wagons toch van binnen te bekijken. Naar verluidt een belissing die niet door iedereen van het museum even fijn gevonden werd, omdat men bang was dat er toch beschadigingen in de wagons zouden komen. Maar voor alles wat ik weet is het tot nu toe gewoon helemaal zonder problemen verlopen.

De wagon die rechts aan het perron staat, is de meest luxe van de 2. Het is “De Hongaar” en het is een wagon van hetzelfde type als er voor de Oriënt Express gebruikt is. Dat kun je van binnen ook wel zien! De wagon ruikt ook echt oud van binnen (lees: best wel muf :-) ). Als decor om een verhaal in te vertellen was het natuurlijk prachtig. Sommige volwassenen die niet zoveel om het verhaal gaven, vonden het dan weer wél heel leuk om de wagon eens van binnen te kunnen bekijken. Win-win dus ;-)
Op 1e Kerstdag heb ik in deze wagon mijn premiëre als verhalenverteller beleefd. Het was die dag best rustig, dus de wagon (met plek voor 18 personen) zat niet altijd vol. De laatste ronde heb ik zelfs verteld voor 4 mensen, maar 3 daarvan waren speciaal teruggekomen om mijn verhaal te horen, dus ik vond dat ze toch echt niet teleur kon stellen!
In totaal heb ik 4 keer een verhaal verteld op deze dag (4 keer hetzelfde verhaal). Ik had – op basis van verhalen & sprookjes die ik gelezen had – zelf een sprookjesachtig verhaal bedacht rond een reis met de Oriënt Express. Bij het vertellen van het verhaal maakte ik gebruik van 2 attributen: een koperen belletje (een ‘sneeuwklokje’), een een conducteursfluitje. Dat illustreerde het verhaal leuk, en het hielp ook om het verhaal interessant en spannend te houden.
Het verhalen vertellen op de 1e dag ging goed, en het verhaal werd ook beter naarmate ik het vaker verteld had. Maar ik merkte wel dat het eigenlijk voor hele jonge kinderen net te lang was, en misschien ook nèt te ongewikkeld. Het belletje vonden ze wel heel leuk, en het kussen van een kikker (wat in het verhaal voorkwam) deed het ook goed. Maar ik miste gewoon iets, maar wist niet precies wat. En de toehoorders vonden het zeker wel leuk, maar ik miste een duidelijk positieve respons… (maar dat kan ook gewoon mijn persoonlijke filtering zijn geweest ;-)

Op 2e Kerstdag heb ik staan te vertellen in de linker wagon. Dat is de NCS B 119, een rijtuig uit 1902, wat ingezet werd op lokale trajecten rond Utrecht. Het is een prachtige wagon, met hele mooie decoraties, comfortabele banken, en vooral kilo’s aan sfeer en karakter. Een belangrijk verschil met “De Hongaar” is dat de zitplaatsen hier met de ruggen tegen elkaar zitten, met een hoge rugleuning als afscheiding. Dit maakt dat je als verteller wat harder moet praten, en je meer aandacht moet schenken aan contact met je publiek (in “De Hongaar” kan iedereen je zien staan). Achteraf gezien vond ik de NCS B 119 wel de fijnste wagon om in te vertellen.
Voor deze wagon had ik ook een eigen verhaal bedacht, wat er helemaal op was toegesneden & waarin allerlei feitjes over de trein en het gereden traject verwerkt zaten. Maar ik heb dit verhaal niet verteld! Het verhaal was meer een verhaal voor volwassenen: redelijk ingewikkeld, niet echt sprookjesachtig, en vooral spannend en niet heel komisch. Eergisteravond, met de ervaringen van 1e Kerstdag in m’n hoofd, besloot ik om in plaats van dit zelfbedachte verhaal een verhaal uit het boek Hier is de boze heks te doen. Dit verhaal – Kerst in het dierenbos – is geen superlang verhaal, maar wel heel erg leuk, en zeer geschikt voor jonge kinderen. Ook biedt het volop de mogelijkheid voor het werken met stemmetjes, en laat ik dat nou net heul erg leuk vinden om te doen!
De keuze om dit andere verhaal te doen, is achteraf gezien een gouden greep geweest. Het was gisteren heel druk, dus ik heb het verhaal minstens een keer of 10 verteld, en het liep telkens als een trein (no pun intended). Voorafgaand aan het verhaal vertelde ik ook wat interessante zaken over de wagon, en daarin had ik een handig bruggetje naar m’n verhaal zitten. Het geheel duurde zo’n 10-15 minuten, maar ik kreeg niet het idee dat het iemand verveelde. In tegendeel: meer dan eens zag ik kinderen heel gespannen zitten te luisteren, en de volwassenen vonden vooral al mijn stemmetjes erg komisch. Ik kan je verzekeren dat dat echt heel fijn is om te ervaren, en dat het ook enorm motiveert! De algehele respons op het verhaal was telkens heel positief: applaus op ’t einde, en mensen die bij het uitstappen me volop complimenten maakten. En kinderen die me bedankten voor het hele mooie verhaal. Aahhhh… *gloei*
Officieel was het zo dat er ongeveer om de 15 minuten een verhaal verteld zou worden in 1 van de 2 wagons. Maar gisteren was het zo druk, dat dat wel heel erg weinig zou zijn geweest. Dus ik heb gisteren gewoon telkens verteld, als er voldoende mensen stonden om de wagon (met 28 zitplaatsen) te vullen. Halverwege de middag was het zo druk, dat ik mijn verhaal ongeveer 3-4 keer direct achter elkaar verteld heb. Op zich fijn voor de mensen, maar ik merkte dat ik er wel een schorre keel van begon te krijgen. En de 4e keer was ik halverwege het verhaal, en begon ik ineens te twijfelen of ik niet stiekem hetzelfde deel van het verhaal 2 keer stond te vertellen. Maar omdat er niemand heel verbaasd naar me zat te kijken, wist ik dat ik me dat (gelukkig!) alleen maar verbeeldde ^_^

De 2 dagen verhalen vertellen waren heel erg leuk om te doen. Leuk, maar ook wel vermoeiend. Vooral gisteravond was ik ernstig op, en ben ik flink op de bank (en later op bed) gecrashed. Het was dan ook een drukke dag geweest.
Zou ik het volgend jaar weer doen? Absoluut! Als het weer kan, dan doe ik volgend jaar graag weer mee. Deze 2 dagen hebben me wel geleerd dat goed verhalen vertellen nog best een hele kunst is: zeker als je verhalen aan jonge kinderen vertelt. Maar ik heb ook geleerd wat ik al een hele tijd vermoedde: ik vind het ontzettend leuk!

6 reacties op “Hoe was “Winter Station”? Vertel eens!”

  1. Klinkt leuk! Nou ben ik benieuwd of je het verhaal echt per sé in een trein verteld moet worden, of dat het ook in een herberg kan. ;)

    1. Dat was ik dus. Maar vanwege tussendoor inloggen in een andere tab kwam het dus als anoniem door. Pruts-site is het ook, dat LiveJournal. ;)

  2. het klinkt erg koel en ik vind het heel stoer dat je dat gedaan hebt. wel erg jammer dat het met de kerstdagen is, anders was ik zeker komen luisteren!

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.