“…maar je wordt er wel sterker van”

Afgelopen woensdag heb ik – samen met Nico Pierik – de korte community theatre voorstelling/theaterpresentatie Grens Geval neergezet. De rode draad hiervan was “pesten”, en de effecten die het op de rest van je leven heeft (for better, and for worse…).

Het begon allemaal met een oproep van Lobke Band voor spelers om vanuit jouw verhaal of fascinatie een voorstelling op de planken te brengen. Lobke is een 3e-jaars student Docent Theater, en heeft interviews met ons gehouden. Uit die interviews kwam een belangrijke gedeelde ervaring naar voren: Nico en ik bleken namelijk allebei vroeger gepest te zijn. In mijn geval was dat 8 jaar lang (4 jaar lagere school, 4 jaar middelbare school). En daar pluk ik nog dagelijks de – vooral zure – vruchten van…

Met dit gegeven zijn we vervolgens gaan spelen & experimenteren, o.a. op basis van improvisatie. Uiteindelijk kwamen we op een opzet uit waarbij we het publiek eerst persoonlijk lieten ervaren hoe snel eerste indrukken je in een bepaald hoek kunnen plaatsen, en hoe willekeurig die indrukken (en die ‘hoeken’) vaak zijn. Van daaruit gingen we over naar een aantal korte, grotendeels geïmproviseerde monologen. Waarin we vertelden hoe het pesten begon. Hoe we het vroeger ervaren hadden. Wat het met ons (en ons zelfvertrouwen…) gedaan heeft. Wat anderen allemaal hierover – goedbedoeld – tegen je zeggen (bijv. …maar je wordt er wel sterker van). En waar we nu staan & op wat voor manier ’t ons nu nog bezighoudt.
Interessant daarbij was dat mijn ‘route’ & die van Nico toch op allerlei punten bleken te verschillen, en dat we er ook duidelijk verschillende gevoelens bij hebben. Wat tot mooie, theatrale contrasten in onze verhalen leidde.

De respons van het publiek – tijdens de voorstelling, maar ook na afloop – was erg positief. Men vond het ook heel goed dat er aandacht werd gegeven aan dit belangrijke, maar toch nog wel eens onderbelichte onderwerp.
Het plan is om deze korte opzet om te gaan werken naar een volwaardige (lange) voorstelling. Uit onze voorbesprekingen is wel duidelijk geworden dat we volop interessant materiaal hebben om mee aan de slag te gaan, dus daar zal het niet aan liggen!

Ikzelf had al lange tijd de wens om op theatergebied meer te doen met persoonlijke zaken. Dankzij deze voorstelling heb ik hier nu voor het eerst concreet handen & voeten aan kunnen geven. En daar ben ik erg blij om!
Ook merkte ik dat het heel fijn voelde om mijn ervaringen met anderen te delen. Om er iets creatiefs en iets positiefs mee te doen. Ik zou ’t zelfs bijna therapeutisch willen noemen, maar dan wel op een heel positieve manier :-) Graag ga ik hier dan ook nog meer/vaker mee op het podium aan de slag…!