Vuurol nachtwandeling 2010

Gisteravond was de nachtwandeling in het kader van Vuurol. De wandeling begon om kwart over 9, en was rond kwart over 11 (toen het inmiddels erg donker geworden was) weer afgelopen.

Ik heb bij deze locatietheater voorstelling 2 rollen vervuld. Allereerst heb ik van kwart voor 9 tot kwart over 9 de mensen ontvangen bij de ‘kassa’: een houten hokje (in werkelijkheid: het kippenhok van de regisseuse van deze wandeling) waaruit drukke kassa- en kantoorgeluiden kwamen. Als kassameneer had ik de boel net-niet-net-wel in de hand. Want er stonden allemaal mensen op de lijst die maar niet op kwamen dagen, en er kwamen allerlei mensen opdagen die weer niet op de lijst stonden. Daarnaast moest ik de mensen op het hart drukken om toch vooral zaklampen en mobiele telefoons uit te laten, want anders kon het zomaar misgaan. En ze mochten ook zeker geen broodkruimeltjesspoor maken of zo, want zo waren we vorig jaar al een aantal mensen kwijtgeraakt. En wie mochten daarna de brokken (voor zover vindbaar) weer opruimen…? Ik bedoel maar…
Na een inleiding op de parkeerplaats voor dagrecreatie, waarin alle acteurs aan bod kwamen, trokken de 3 groepen wandelaars (met in totaal zo’n 60 personen) onder leiding van 3 boswachters de bossen in. Dit was voor ons het signaal dat we op de fiets konden springen, en naar de volgende scène konden racen: een manier van werken die we de hele avond toegepast hebben, en die goed werkte.

Vanaf dat moment vervulde ik mijn 2e rol, en dat was die van Verteller (zie ook de foto hier links naast de tekst, en foto’s op de Vuurol site). Ik had een Middeleeuwsig pak aan, en een lantaarn in de hand. Ik was bij iedere scène het ontvangstcommitee voor de wandelaars, en een soort van vast signaal voor hen dat er weer iets stond te gebeuren.
Mijn tekst was – hoe kan het ook anders – op rijm. Voor een belangrijk deel was die van tevoren al in elkaar gezet, omdat het voor Jeannette (de regisseuse) erg belangrijk was dat in de tekst alle belangrijke punten aan bod kwamen. Voor mij was dit weer even wennen, want bij impro werken we natuurlijk nooit met vaststaande teksten. Maar goed, de tekst zat er gisteravond goed in, waardoor ik lekker veel ruimte overhield om de tekst ook lekker beelden voor te dragen :-) En er waren links en rechts onverwachts toch nog momenten die met rijmende tekst opgevuld moesten worden (omdat er bijv. even gewacht moest worden), dus uiteindelijk heb ik toch ook nog aan impro kunnen doen ^_^

Het verhaal van de hele wandeling was dat de wandelaars in de bossen waarschijnlijk personen/’zielen’ uit het verleden tegen gingen komen. Die kwamen ze telkens tegen op een wisselende locatie (er waren er in totaal 6, waarvan er 1 door 2 aparte fysiek theater-speelsters ingevuld werd). Iedere locatie speelde zich af in een ander tijdsvak, waaronder tijdens de 18e en de 17e eeuw.

De eerste scène speelde bij een huisje wat in de bossen stond. Hier startte de tijdsreis feitelijk, en maakten de wandelaars kennis met het arbeiderspaar Donker, de knecht (de eeuwige tweede in alle verhalen / Henk), en een charmeur die toevallig voorbij kwam. Ik speelde hier nog een superkorte rol als huilende baby ^_^
De volgende scène voor de wandelaars was een scène met boswezens. Aan deze scène deed de vaste ‘cast’ niet mee, dus ik kan er helaas verder niets over vertellen. Maar de reacties achteraf hierover van de bezoekers waren erg positief, dus het was ongetwijfeld erg in orde.

De derde scène speelde op een pad pal naast de beveiligingshekken van Drakensteyn. Dat leverde ons op woensdagavond na afloop van de generale repetitie nog een bezoekje van de Marechaussee op, want die hadden meldingen over babygehuil (!) en ‘schoten’ (uit een klappertjespistool!) ontvangen. Maar dat is een verhaal apart ;-)
Deze derde scène speelde in de 18e eeuw, en er was een duel om te beslissen met welk van 2 heren de markiezin er vandoor mocht gaan. Uiteindelijk liep het allemaal tragisch mis, en kreeg zij geen van beiden. Ze moest het doen met de troostende schouder van de secondant (die verdacht veel op Henk leek… ;-). Het hele gebeuren speelde in het bijna donker, en er stonden brandende fakkels bij (zie de foto’s op de Vuurol site), dus dat leverde een prachtig plaatje op voor de toeschouwers!

Bij de vierde scène stond ik de bezoekers (weer) op te wachten, aan het begin van een lang pad over een open vlakte. Aan weerszijden was dit pad verlicht met lichtjes en fakkels. Er was ook een rookmachine geregeld, en omdat het niet hard waaide, leverde dat een mooi ‘mist’ effect op. Ik vertelde de bezoekers het verhaal van de nare en verdachte Graaf Drakusteijn die hier leefde, en die al 4 vrouwen had gehad die allemaal op mysterieuze wijze overleden waren. De volgende kandidate was nu onderweg hier naartoe, en als we het pad volgenden, zouden we haar misschien nog wel tegenkomen voor ze bij de Graaf uitkwam. Al vrij snel kwamen we haar daar inderdaad tegen… en wel krijsend en rennend, omdat ze achterna gezeten werd door de (losgeslagen) Graaf die wel op haar jonge nekje wilde sabbelen. Ik stuurde de wandelaars maar snel door – de andere kant uit – om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers zouden vallen.

De vijfde scène speelde bij een vijver die in het bos ligt. Rond de vijver waren vele glazen potten met waxinelichtjes opgesteld, en er was sfeervolle elektrische verlichting, wat een heel sprookjesachtig geheel opleverde. Deze scène speelde zich af in het heden, en was een belangrijke opmaat naar het happy end van het verhaal van de hele avond. Helaas werd de scène toen het net écht romantisch begon te worden, verstoord door de knorrige ‘opzichter’ (Donker) die verbaasd was dat al die vervelende mensen nog steeds in ‘zijn’ bos waren. De wandelaars werden door hem dan ook weggestuurd, en liepen via een Geluidenlaantje weer terug naar het startpunt van de avond (de parkeerplaats).
Daar bleek dat Henk toch eindelijk de vrouw (boswachteres) kreeg die hij al die tijd zo graag had willen hebben. En zowel de charmeur als de knorrige opzichter hadden daarbij het nakijken. Ik heb als verteller het verhaal vervolgens nog rijmend mooi en beeldend samengevat/afgesloten (al zeg ik het zelf :-), waarna de wandeling toch echt voorbij was.

We kregen als groep daarna volop applaus van de wandelaars. Het was ondertussen erg donker & knap fris geworden, dus de bezoekers gingen vrij snel daarna weer op weg naar huis. Met de spelersgroep en alle mensen van de organisatie hebben we daarna nog even nageborreld, waarna ik (samen met een paar andere spelers) rond half 1 weer naar huis reed. Erg moe, maar ook erg voldaan!

Eén reactie op “Vuurol nachtwandeling 2010”

  1. klinkt erg leuk!! ik baalde als een stekker dat we een verjaardagsfeestje hadden gisteren anders had ik er graag bij geweest!

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.