My First Badmutz Training

Afgelopen dinsdagavond heb ik voor het eerst een training verzorgd bij Badmutz. Tijdens een seizoen wordt namelijk ongeveer de helft van de lessen ingevuld m.b.v. een externe docent, en de andere helft wordt dan door iemand uit het team verzorgd.
Om me voor te bereiden, heb ik dit weekend de volledige lijst van games op zowel de Prodeo site als op de Improv Encyclopedia site doorlopen. In totaal waren dat meer dan 400 games, maar gelukkig beslaan de meeste beschrijvingen daarvan maar een paar regels, dus ik ben er maar 2 middagen mee bezig geweest ;-) Voor de training heb ik lang niet alle interessante games (in totaal zo’n stuk of 20-30) gebruikt, want dan wordt het te propperig en gehaast.


De rode draad van mijn training was het gebruik van input van het publiek om scènes op te zetten, en werken met wat er in een scène al aan bod is gekomen c.q. wat andere spelers al geïntroduceerd hebben.
Bij aanvang van de training merkte ik dat ik nog een behoorlijke terughoudendheid moest overwinnen om ook ècht de leiding te nemen. Het grappige is dat dat niet komt omdat ik dat niet durf, maar omdat ik erg bezig ben met niet te streng of doortastend overkomen want daarmee zou ik “misschien wel” mensen voor de schenen kunnen schoppen. Tsja, de pleaser in mij blijft aanwezig, dat zie je maar weer…
Na de warming-up merkte ik dat ik me al een stuk meer op m’n gemak voelde. Ik merkte ook dat ik niet maar snel-snel de uitleg van een oefening moet doen omdat ze anders maar vinden dat ik lang aan het woord ben (lees: dat vind ik zelf natuurlijk…): telkens weer bleek dat ik dan alsnog de zaken uitgebreid moest uitleggen omdat mensen de oefening niet snapten of hem niet uitvoerden zoals hij bedoeld was.

Tijdens de training heb ik een aantal voor Badmutz nieuwe oefeningen/games gedaan. Die waren allemaal een groot succes!
De eerste was een oefening die ik van de Kleinkunst cursus ‘geleend’ had. Het komt erop neer dat je iedereen een voorbijganger van die dag voor de geest laat halen: hoe liep deze persoon, hoe praatte hij (of hoe denk je dat hij praat), wat voor een houding had hij, hoe heette hij (of denk je dat hij heette), en dergelijke. Ook moet iedereen bepalen wat die persoon op dat moment voor een doel had (bijvoorbeeld: “ik moet nog brood halen” of “zat ik maar thuis op de bank”). Vervolgens gingen de Mutzen 2-aan-2 scènes spelen waarbij ze zoveel mogelijk de voorbijganger moesten ‘zijn’, qua stem, houding, praten, en dergelijke. En met het zojuist gekozen doel als _enige_ doel in de scène, en ook als enig toegestane tekst (dit om te voorkomen dat er voornamelijk gepraat en nauwelijks echt gespeeld wordt). Dat levert geen Nobelprijsmateriaal op qua spel, maar het doel van de oefening is om te laten zien hoe je aan een karakter voor een scène kunt komen dat (sterk) afwijkt van hoe je normaal zelf zou spelen. Niet iedereen kon goed met de oefening overweg, maar men zag wel in hoe het kan helpen om een scène eens helemaal anders te spelen, en hoe het je kan helpen om van je standaard spel los te komen. Dat maakte dat de oefening erg gewaardeerd werd, en waardevol werd gevonden.

De tweede oefening was er 1 die ik deels gebaseerd had op de Hyperlink improv game. De 4 spelers op de vloer worden daarbij een soort Theatersport Zoekmachine. Iemand uit het publiek mag er iets in gaan stoppen: een vraag, een woord – wat hij of zij wil. De 4 spelers gaan nu daarop snel improviseren. Daarna laten ze 1 voor 1 horen waar ze op uitgekomen zijn in maximaal 2 zinnen. Iemand kan bijvoorbeeld de eerste 2 zinnen van een monoloog laten horen, of de eerste zin van een scène die gebaseerd is op de input uit het publiek. Degene uit het publiek die de input heeft gegeven, kiest nu het ‘zoekresultaat’ waar hij het meest in geïnteresseerd is. De spelers gaan dan spelen. In welke vorm dat gegoten wordt, mogen ze zelf bepalen (zonder uitgebreid overleg!). Als extra spelregel geldt dat de tekst die de uitgekozen speler gezegd heeft, ook ofwel de openingstekst van de scène ofwel de openingstekst van die speler zelf in de scène moet zijn. Deze regel is er om de speler ook echt eigenaar van zijn ‘zoekresultaat’ te maken: anders kan iemand maar wat roepen, en daarna hopen dat zijn medespelers al wel wat van zullen maken. Dat kan door deze regel dus niet gebeuren, want dan hang je jezelf op aan je eigen tekst.
De Mutzen waren erg enthousiast over deze oefening, mede omdat het voor de spelers zo mogelijk wordt om met standaard suggesties iets lekker creatiefs te doen. En ik denk dat het publiek deze vorm ook wel kan waarderen. (Misschien zien we deze game de 21e wel?!)

De laatste oefening was een onverwachts succes. De game heet “Switcheroo“, en begint met een aantal spelers die een scène spelen. De game bleek het best te werken als de scène draait rond een handeling. Op voor de spelers onbekende momenten zet ik als trainer de scène even stil, en wijs 2 spelers aan. Deze 2 spelers wisselen nu fysiek van plek met elkaar, en spelen vanaf dat moment de rol die de ander tot op dat moment gespeeld heeft. Daarna gaat de scène weer verder. Wat deze game tot een goede oefening maakt is dat het spelers ook eens hele andere rollen laat spelen dan waar ze normaliter zelf voor zouden kiezen. Veel belangrijker is echter dat het de spelers ‘dwingt’ om goed op te letten wat hun mede-spelers doen: doen ze dat niet, dan gaat het helemaal mis als ze de rol van iemand anders over moeten nemen. Bij het aanwijzen van mijn spelers hield ik daar ook wel rekening mee: ik wisselde bewust spelers waarvan ik het idee had dat ze alleen met hun eigen rol bezig waren, en ik wisselde spelers zodat ze in een rol terecht kwamen die haaks staat op hoe ze normaal graag spelen. En spelers die dachten veilig langs de kant te zitten, wisselde ik zonder pardon met een speler die wel op de vloer stond ^_^
Het duurde even voordat de Mutzen doorhadden hoe het goed werkte en wanneer deze game wel en niet goed werkt. Wat bijvoorbeeld goed werkt, is wanneer er zoveel mogelijk verschillende typen karakters gespeeld worden (druk, rustig, etc.) Mijn eigen verbeterpunt was dat ik niet snel genoeg ingreep wanneer ik zag dat mensen een overgenomen rol niet speelden zoals hun voorganger dat gedaan had, maar bijvoorbeeld zoals ze zo’n rol normaliter zelf zouden spelen. Ik zag het wel, maar wilde geen spelbreker zijn. Gelukkig waren er niet-spelende Mutzen die het ook zagen, en die signaleerden het toen voor mij.
Toen men eenmaal doorhad hoe het werkte, was de groep niet meer te houden! Telkens als de game gespeeld was, stond de volgende groep van 4 alweer te popelen om te gaan spelen! Al met al een succesvolle, nieuwe stuitergame voor het assortiment. Ik weet zeker dat we deze de 21e – of anders 3 juni – wel een keer gaan doen.

Al met al een succesvolle training vol leermomenten voor iedereen.
Op 24 mei is er een training die nog niet ‘geclaimd’ is door een Mutz. Ik heb mezelf meteen weer als vrijwilliger aangemeld, want ik heb nou de smaak te pakken! En ik heb nog een hele lijst van leuke games die ik graag wil uitproberen in de groep…

Eén reactie op “My First Badmutz Training”

  1. Uit je enthousiaste verhalen bij thuiskomst begreep ik al dat je het erg leuk vond om te doen. Blijkbaar heb je een tot nog toe on-ontdekt talent gevonden… En met de lijst met games die er zijn, kun je nog wel even vooruit!

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.