Kinderen & Theatersport: altijd een feestje!

Gistermiddag heb ik voor Anneke (goeie vriendin & tevens mede-KEK_er) een theatersport workshop verzorgd. Dat wil zeggen: voor Luuk, de oudste zoon van Anneke, omdat hij eergisteren 10 jaar oud werd, en omdat hij heel erg graag wilde dat ik iets met theatersport kwam doen. Want Luuk is groot fan van me. En dat vind ik heel leuk, ook al ben ik er helemaal niet actief ermee bezig om fans te hebben of krijgen ^_^

Afijn, om kwart voor 4 belde ik bij Anneke aan. De kinderen – 11 stuks in totaal, en bijna allemaal rond de 10 jaar, en op 2 na allemaal klasgenootjes van Luuk – waren toen nog bezig met het geven van de laatste cadeautjes. En het naar binnen schuiven van de appeltaart (die overigens heerlijk was), en het druk zijn zoals kinderen van die leeftijd op zo’n moment druk kunnen zijn :-) Anneke had geregeld dat we die middag de kleutergymzaal van de school van Luuk mochten gebruiken. Tevens ook de school van Jonas (het 2 jaar jongere broertje van Luuk, die er die middag ook bij was), en op loopafstand (want aan dezelfde straat als waar Anneke woont). Onderweg bleek de energie er al lekker in te zitten, want zo ongeveer toen Anneke en ik de huisdeur achter ons dicht trokken, waren de eerste kinderen waarschijnlijk al bij de school. En de hele buurt heeft ze waarschijnlijk kunnen horen ;-)

De (lagere) school was een typische buurtschool: niet te groot en niet te klein. Ik vind het altijd weer erg apart & leuk om in een lagere school rond te lopen, want dat gebeurt niet vaak, en roept toch allerlei herinneringen op. Ook is het dan leuk om te zien hoe een lagere school van tegenwoordig (opa spreekt…) eruit ziet, en meestal is dat helemaal niet verkeerd. Maar ik dwaal af :-)
Na mezelf kort voorgesteld te hebben, wat basale dingen over theatersport verteld te hebben (de meeste kinderen kenden het al, of in ieder geval de Lama’s)(voor wat dat waard is), begon de ‘les’. Ik heb eerst een paar leuke opwarmoefeningen gedaan. Niet dat ze een fysieke opwarming nodig hadden, want zeker na de taart & alle andere indrukken die ze al hadden opgedaan, waren het allemaal stuiterballetjes van hier tot Tokyo (Hein/ing: hebben jullie ze nog gezien??). Het was meer een opwarming slash inleiding om ze een beetje in de theatersport-mood te krijgen. Of ze dat ook als zodanig opgepakt hebben weet ik niet, maar ze vonden het in ieder geval erg leuk. Soms ging het er wat te wild aan toe (en dan greep Anneke, als strenge ‘juf’, wel in), maar voor kinderen van 10 deden ze prima mee.

De eerste echte game die ze gingen spelen was “Alleen vragen“. Dat was in eerste instantie nog best een uitdaging voor ze. Er werd ook volop gesmokkeld met makkelijke vraag-antwoorden als “Hoezo?” en “Waarom vraag je dat?“, maar toen de meester besloot dat eenzelfde vraag binnen dezelfde scène maar éénmaal gebruikt mocht worden, werd dat rap minder ;-) Maar goed, uiteindelijk liep de game goed, al vond men hem nog steeds best lastig. Desondanks waren er iedere ronde weer genoeg vrijwilligers, vooral veel jongens want die wilden zich maar wat graag bewijzen :-)

De volgende game was de “Alfabet” game, waarbij iedere zin in de scène met telkens de volgende letter uit het alfabet moet beginnen. Een game die voor menig volwassene al best moeilijk is, maar ik wilde hem toch proberen. Wel sloegen we de “Q” en de “X” over, want dat werd toch niks, en de “Y” mocht ook met een “IJ” of “EI” ingevuld worden. Hier was het ook best hard werken voor ze, maar aan de kant werd door de niet spelende kinderen fanatiek meegedaan, waardoor het onbedoeld een leuke groepsgame werd.
Ik was hierbij met name erg onder de indruk tijdens de 2e ronde dat we deze game deden. Daarbij speelden 2 meisjes een scène waarin een gast kwam klagen bij een hotel omdat het er nogal vies was. Ze maakten daarbij heel goed gebruik van de locatie & de situatie, en kwamen met hele goede zinnen aan. Die voor de verandering ook eens niet bol stonden van de ‘stoute woorden’ (de meeste anderen uit de groep – zeker de jongens – gebruikten die maar wat graag, zeker als ze niet wisten wat ze anders moesten zeggen ;-) De regel bij deze game is ook dat de scène afgerond moet zijn als je weer bij de startletter uitkomt, en zelfs daar hielden beide meisjes keurig rekening mee. Kortom: 2 jonge toptalentjes die we bij KEK_ goed moeten volgen ;-)

Voor de chips-en-ranja-pauze, speelden we als laatste game “1 van de 8“. Dat is een game die gebaseerd is op het programma “1 van de 8” waarbij een kandidaat kans maakte op vele prijzen, door zoveel mogelijk prijzen te noemen die eerder op een lopende band voorbij gekomen waren. In de game is het vereenvoudigd: de kandidaat gaat de gang op, en voor alle overige spelers wordt gevraagd welk cadeau zij gaan verbeelden. Daarna komt de kandidaat terug, gaat op een stoel zitten, en vervolgens beelden 1 voor 1 de spelers de prijs uit waar hij of zij voor staat (resp. beeldt de speler iets uit waardoor de kandidaat kan raden wat de prijs is). Alle prijzen die de kandidaat raadt, mag hij dan (zogenaamd) mee naar huis nemen.
Omdat het Luuks verjaardag was, was hij natuurlijk de quiz show kandidaat. De andere kinderen beeldden de cadeaus uit. Daartussen zaten o.a. een reis naar Hawaï, patat, een Playstation, een radiografisch bestuurbare auto, Lego, een poster van Michael Jackson, en een Papegaai. En Luuk was in staat om op 1 na alle prijzen (resp. cadeautjes) heel rap te raden. Alleen de reis naar Hawaï zag hij niet, ook al werd hij heel goed uitgebeeld. Maar dat mocht de pret niet drukken! Want ze hadden er heel veel lol bij, en Anneke en ik vonden het ook allemaal erg hilarisch, zeker ook omdat cadeaus soms op de meeste bizarre manieren werden uitgebeeld. Waarbij apart genoeg de jarige geen enkele moeite had om het cadeau te herkennen. Op zo’n moment vraag je je dan wel af of je nu echt definitief de voeling met de jeugd van tegenwoordig kwijt bent, en de generatiekloof overgestoken bent ;-))

Daarna was het tijd voor een plaspauze, en tevens het moment voor de onvermijdelijke zakjes chipsen en bekers met ranja (nou ja: merkloze aanleng, maar ranja klinkt leuker :-) Het voer & de drank gingen erin als, ehm, peperkoek, waarna men losging op de klimrekken aan de muur. Gelukkig is er daarbij niemand uit het rek gedonderd (’t is weer zoiets lulligs om aan de ouders uit te leggen…), en hebben ze elkaar niet meer lopen duwen & trekken dan het gemiddelde kind van die leeftijd zou doen ^_^

De eerste helft had langer geduurd dan gepland, dus de tweede helft heb ik een stuk ingekort.
Na een snelle opwarmer (die ze wederom helemaal niet nodig hadden…), speelden we de game “De Diapresentatie“. Daarbij sloeg ik 2 vliegen in 1 klap, want om een kind van 10 die aan elkaar te laten praten, dat is wel wat veel gevraagd. En sinds enige tijd behoort deze game tot mijn favorieten (mede ook dankzij mijn alter-ego Sefke), dus ik nam die rol graag op me. De kinderen hoefden nu alleen maar de dia’s uit te beelden die pasten bij mijn verhaal. Nou, dat hoefde ik ze niet uit te leggen! Het leverde meer dan eens hilarische taferelen op, die ik dan weer zo creatief mogelijk aan elkaar praatte. Wat ze helemaal geweldig vonden, en dat streelt dan toch wel weer je ego :-) De laatste ronde van deze game speelden alle 11 de kinderen mee, en speelde op de vrijmarkt. Dat leverde meer dan eens het equivalent op van 11 mixers in 1 beslagkom, maar dat stoorde niemand eigenlijk, en al helemaal de kinderen niet!

Eigenlijk waren we toen wel klaar (het gourmetstel stond thuis al op de groep te wachten), maar ze wilden toch wel heel graag Anneke en ik (als “de profi’s”) een keer een “3 in de pan” zien spelen. Dat hebben we met alle liefde gedaan, en het was erg leuk. We hebben geschmierd en overgeacteerd dat het een lieve lust was, maar dat boeide het publiek totaal niet :-) Ze vonden het allemaal prachtig, en we kregen nog een staande ovatie na afloop ^_^

Daarna was het snel opruimen, en weer met de hele bubs terug naar Anneke’s huis, waar manlief de tafel met gourmetspullen al had klaargezet.
Ik heb met Anneke nog even buiten in de tuin wat zitten naborrelen (daar was ze wel aan toe :-). Ze was heel erg blij met wat ik gedaan had, wat natuurlijk altijd fijn is om te horen. En ze kon me verzekeren dat de kinderen het ook helemaal geweldig hadden gevonden (maar daar had ik zelf ook al zo’n vermoeden van!). En daar doe je het toch allemaal voor?

3 reacties op “Kinderen & Theatersport: altijd een feestje!”

  1. Ik blijf het gaaf vinden hoe jij je kennis en ervaring steeds meer uitbreidt. Ook deze dag heb je prima laten verlopen: iedereen blij, dus goed gedaan. Dit neem je weer mooi mee als bagage voor toekomstige activiteiten.

  2. Wat leuk zeg, om zo een kinderfeestje te doen! Ben je nu beschikbaar voor allerlei feesten en partijen?
    Enne… bedrijfuitjes?

    1. Ben je nu beschikbaar voor allerlei feesten en partijen?
      Enne… bedrijfuitjes?

      Ik ben altijd beschikbaar voor interessante/leuke opdrachten, dus als je ideeën hebt, zou ik zeggen: kom maar op :-)

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.