De Zolder Vol Verhalen

Een stoffige zolder kan een hele mooie inspiratiebron zijn voor verrassende, ontroerende, en humoristische anecdotes. Anecdotes die zowel gezongen als verteld kunnen worden. Dus ga er zeker eens op ontdekkingstocht!

Hoe werkt het?

Je speelt deze game met 4 spelers (en een muzikant). De game speelt op de zolder van een oud huis, en iedere speler wordt een ‘vergeten’ voorwerp (geen menselijk karakter, dus) daarop.

Het huis met die zolder werd voorheen bewoond door iemand die nu net overleden is. Vraag aan het publiek het geslacht, de (voor)naam, en 1 of 2 kenmerkende zaken van die persoon (bijv. beroep, levensmotto, karaktertrek). Vraag liever geen direct verhaalmakende zaken, omdat dat de spelers al snel teveel in hun verhalen vastlegt (vergelijk bijv. Hij was postbode met Hij was een postbode en ging naar bed met alle vrouwen op zijn postroute).

Iedere speler vraagt nu input aan het publiek m.b.t. het voorwerp dat hij gaat neerzetten. Zorg dat je zo tot 4 duidelijk van elkaar verschillende voorwerpen komt, zodat je lekker veel kanten op kan gaan.
Belangrijk: vaak zal het publiek – goedbedoeld – bij suggesties ook een verhaal erbij geven (bijv. Je bent een bruidsjurk die nooit gedragen is, want je man ging er met een ander vandoor). Het is beter om die niet mee over te nemen, omdat die je (sterk) kunnen beperken in de verhalen die je kan gaan vertellen.

Vervolgens nemen de spelers een startpositie in op het speelvlak die past bij het voorwerp dat ze zijn, en bevriezen in die houding. Kies daarbij een houding die je een paar minuten kan volhouden :-)
De muzikant zet nu een intro in (wat per keer verschillend is). Eén van de voorwerpen stapt nu naar voren (zodat de andere spelers weten dat hij gaat zingen), en bezingt het verhaal van zijn voorwerp.

Een paar tips bij de liedjes:

  • Laat ieder lied max. 1 minuut duren. Want jullie zingen er 4, je vraagt vooraf input uit, en je hebt overgangen tussen ieder lied. Dus je gaat dan al snel over de max. 5 min. heen die bij Theatersport standaard als limiet gelden;
  • Kies voor je lied één duidelijk ding om eruit te lichten. Dat past makkelijker in de beschikbare tijd, en het publiek kan je dan goed volgen;
  • Geef in het lied aan wat de relatie is tussen het voorwerp en de overleden persoon. En hoe/waarom het voorwerp op zolder is terecht gekomen;
  • Zeg in je lied niets of heel weinig over de andere voorwerpen. Uitzondering is de laatste speler die gaat zingen, omdat die vaak een soort van samenvatting van het geheel bezingt (al is dat zeker geen verplichting – het publiek ziet vanzelf wel een rode draad in de 4 liedjes!);

De Zolder leidt meer dan eens tot mooie liedjes en verhaaltjes, en werkt heel goed als laatste game in een voorstelling.

Tips & Varianten

  • Niet-gezongen variant: je kan deze game ook prima niet-gezongen spelen. Voor de opkomst, overgangen, en afsluiting, kan je in dat geval een bestaand, instrumentaal nummer gebruiken wat je telkens in- en uitfade. Staat ook lekker filmisch ^_^
  • Het vragen v.d. publieksinput, kan je evt. doen aan de hand van Something old, Something new, Something Borrowed, Something Blue resp. Iets gekleurd, Iets zwarts, Iets zachts, en Iets hards :-);
  • Omdat de voorwerpen meestal in willekeurige volgorde aan bod komen, is er geen echte tijdslijn. Je kan ervoor kiezen om dat bewust wel te doen. Dus bij voorwerp 1 heel lang geleden beginnen (bijv. in de kindertijd), en dan met ieder voorwerp een tijdssprong richting het heden maken. Omgekeerd kan natuurlijk ook: van het (bijna) heden naar steeds langer geleden. Het kan zijn dat de volgorde waarin de voorwerpen aan bod komen, nu minder willekeurig wordt – maar misschien vind je dat juist wel een leuke uitdaging! ;-)
Wil je met je groep graag werken aan dit soort games, muzikale impro, of verhalen vertellen? Schakel me in voor een training.

1 reactie bij “De Zolder Vol Verhalen”

  1. Mooie game, levert altijd mooie verhalen op. Zelf vind ik het leuk concept vooral leuk om te gebruiken als een opstap naar een longform improvisatie. Ik draai wel de volgorde doorgaans om: ik laat niet de voormalige eigenaar van de objecten uitvragen, maar alleen de voorwerpen zelf. In plaats daarvan ontwikkelt de hoofdpersoon uit de overall backstory die de voorwerpen ieder vanuit hun eigen perspectief creëren. Daarmee voorkom je het risico dat je zelf al aangeeft (dat het publiek op voorhand al invulling geeft aan het verhaal), en geef je veel meer ruimte voor het laten ontstaan van een veelzijdig personage.

De mogelijkheid tot reageren is gesloten.