“Het was een mooi cadeau!”

De afgelopen maanden ben ik bij Iets Anders druk geweest met het voorbereiden en geven van een aantal “JA!”-trainingen.

Tijdens iedere avond gingen er weer 2 spelers moedig op een theatrale ontdekkingstocht. Op zoek naar spelverdieping en nieuwe impro prikkels. En meer dan eens werden de spelers – aangenaam! – verrast door wat ze daarbij vonden. Door wat ze, naast het ‘vaste repertoire’, nog méér in huis bleken te hebben…!

Voor mij als trainer zijn deze trainingen ook altijd erg fijn om te doen. Er gaat op zich wel behoorlijk wat tijd zitten in de voorbereiding ervan, maar dat is ook juist wat ’t geven van trainingen voor mij leuk maakt! Dat puzzelen op de perfecte opzet met een zo optimaal mogelijke mix van prikkels & uitdagingen voor de spelers. Wat zéker niet betekent dat alles zich voor 100% laat plannen: in de praktijk werken de dingen toch altijd weer anders dan gepland. Een oefening die je maar kort wilde doen, blijkt zoveel op te leveren dat je hem 3-4 keer langer doet. De van tevoren gemaakte indeling blijkt op de avond in een nét wat andere volgorde toch beter te werken. En ga zo maar door. Maar hé: dat heb je bij impro ;-)

De “JA!”-trainingen zijn ook heel dankbare trainingen. Want je ziet spelers tijdens zo’n avond gewoon groeien in hun spel. En je ziet ze ineens schitteren met dingen waarvan ze zelf dachten dat ze dat niet (echt) konden. Maar waarvan de ploeggenoten terecht aangegeven hebben: dat kan jij vast wel – probeer het gewoon ‘ns uit!
Extra mooi wordt het wanneer spelers – volledig spontaan & oprecht – hun grote tevredenheid over de avond (bij mij) kenbaar maken:

“Bedankt! Het was een mooi cadeau!”

en

“Door de ‘JA!’-training ben ik weer meer gaan spelen!”

De meeste spelers van Iets Anders hebben in het afgelopen seizoen al JA! gezegd. De rest gaat in het nieuwe seizoen alsnog op impro ontdekkingsreis. Ben benieuwd wat dat nog allemaal op gaat leveren!