Het Process is vaak zeker zo belangrijk als het resultaat

In Process: An Improviser’s Journey beschrijft Michael Gellman zijn route – zijn proces – op weg naar de uitvoering van een aantal geïmproviseerde eenakters. Iets wat hij tot dan toe nog nooit eerder gedaan had.

In het boek kiest hij voor een bijzondere manier om dat proces inzichtelijk te maken: in plaats van een soort cursusboek te schrijven met oefeningen & samenvattingen van de lessen die hij doorlopen heeft, voert hij Geoff, Marty en Kristin op. Dit zijn drie fictieve karakters die de cursus doorlopen. En ieder voor zich hebben ze heel verschillende persoonlijkheden, achtergronden en drijfveren. Die worden als ingang gebruikt om de heel verschillende manieren te laten zien waarop je met het proces van zo’n cursus – en met überhaupt het opbouwen van een improv/acteer carrière – om kan gaan… en kan worstelen!

Voor impro spelers bevat het boek volop interessante zaken. Zo geeft het een mooie inkijk in wat er allemaal komt kijken bij het werken aan een improvisatie voorstelling. En ook niet onbelangrijk: het laat je zien dat iedereen daarbij tegen drempels aanloopt & met allerlei zaken worstelt. Oók de heel ervaren spelers. Niets menselijks is je dus vreemd wanneer je daar (eens) tegenaan loopt! :-)
Gellman laat ook heel helder zien waarom de basis principes en technieken van improvisatie zo belangrijk zijn. Oók voor ervaren spelers. Want zeker als ervaren spelers zie je deze basis zaken al snel als “voor beginners”. Terwijl ze juist staan voor “dit komt in ieder (goede) scène terug”. Dus koester de ‘basis’, train er veel en goed op, en pas hem veel toe. En richt je dan pas (meer) op ‘het echte werk’.

Het boek is zeker ook interessant voor trainers op het gebied van improvisatietheater. Niet zozeer omdat er heel veel oefeningen en werkvormen in staan: die staan er wel een aantal in, en die zijn ook heel interessant, maar dat is niet wat het boek zo goed maakt. Het is vooral de inkijk in de wereld van de drie karakters die ik heel leerzaam vond. Het laat je zien dat er niet één aanpak is die voor iedereen werkt. En dat het dus ook goed is om dezelfde stof via verschillende invalshoeken aan te bieden. En om dezelfde stof ook vaak te herhalen, ook al lijkt het ‘basis’ techniek.
Daarnaast laat Gellman ook nog iets anders heel duidelijk zien (en dat verklaart meteen de titel van het boek): het proces – de ontdekkingstocht – is in trainingen zéker zo belangrijk als het eindresultaat. Het is daarom goed om als trainer de spelers zélf te laten ontdekken wat er werkt, wat niet, en vooral ook waarom dat zo is. Daarmee treedt hij duidelijk in de voetsporen van Viola Spolin: haar les-filosofie was om met name aan te geven wat ze (met een oefening) wilde bereiken, maar zo min mogelijk aan spelers voor te schrijven hoe ze dat doel het beste konden bereiken. En dat doen zij en Gellman niet omdat ze gemakszuchtig zijn, maar omdat de spelers zo veel meer leren & ervaren. Veel meer dan wanneer je ze aan de hand neemt, en netjes de route voor ze uitstippelt. Iets wat je als trainer meer dan eens met de allerbeste bedoelingen doet (ik wel in ieder geval…). Vaak juist om spelers een ongemakkelijke worsteling te besparen. En stiekem ook wel een beetje omdat je niet over wil komen als een onervaren prutser die geen les kan geven ;-)
Een belangrijk inzicht wat het boek trainers m.b.t. dit laatste punt wil meegeven, is dat het proces óók betrekking heeft op het trainen. Als trainer ben je feitelijk net zo hard bezig dingen te ontdekken, vaak samen met de spelers. Dat is geen zwaktebod, maar juist een belangrijke bron van nieuwe kennis & ervaring…!

Ik vond dit een heel fijn boek. Niet alleen is het erg interessant, maar het leest ook heel lekker weg (bijna als een fictie boek). En een aantal van de oefeningen uit het boek ga ik ook zeker een keer bij toekomstige trainingen inzetten…!

Eén reactie op “Het Process is vaak zeker zo belangrijk als het resultaat”

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.