Het “JA!” van een karakter

Vorige week heb ik de spelers van Sterk Spul op avontuur gestuurd in Twin Books: een Twin Peaks-esque dorpje, in het midden van nergens & buiten de grenzen van hun comfort zone. Dankzij sterke karakters, en door volop JA! te zeggen, kwamen ze daar méér dan prima uit. Nou ja: afgezien van die ene dode dan… ;-)

Tips zijn goed voor je karakter

Bij de JA!-training is de eerste stap altijd dat de spelers van een team elkaar feedback geven. Dat gebeurt in de vorm van Tops (dingen die een speler al goed doet) en Tips (dingen die een speler anders, of nog meer, zou kunnen doen). Vaak ruim ik daarna een training in om (na het verzamelen Rooie roosdaarvan) met elkaar die Tops & Tips te bekijken. En aan de hand daarvan voor iedere speler een karakter te bedenken die hem kan helpen om aan de Tips te werken. Als iemand bijvoorbeeld meer hoge status spel zou kunnen spelen, dan kan je voor zijn karakter een beroep kiezen wat typisch een hoge status heeft (denk aan: burgemeester, generaal, directeur).

Met die karakters gaan we daarna in 1 of 2 trainingen aan de slag, en dan zoveel mogelijk in vormen die je met de hele groep, of in ieder geval meerdere spelers, speelt. Zo kunnen spelers met het karakter als hulpmiddel werken aan een aantal Tips, en ook nog dingen leren van/ontdekken door de interacties van de diverse karakters onderling. En je legt zo ook meteen een goede basis voor de meer individuele trainingen die daarna nog volgen.

Je karakter als open boek

Omdat dit mijn laatste training was voor de zomerstop, heb ik de opzet van hierboven wat ingedikt. Dat betekende o.a. dat ik de karakters voor de spelers al bedacht had. Ook kregen de spelers hun Tips & Tops pas na deze training te horen. In zekere zin maakte het dat dus spannender, maar ik merkte dat de spelers er volop op vertrouwden dat het allemaal goed ging komen. En dat deed het ook!

Ieder karakter had een naam, leeftijd, 2 positieve & 2 negatieve karaktertrekken, een beroep, en een (groot) geheim. De spelers hoefden niet persé al die input ook in het spel te verwerken, maar zoveel als voor hen prettig werkte. Om de informatie makkelijk bij de hand te kunnen houden, kreeg iedere speler bij de start van de avond een toepasselijk boek waarin een A5 met die karakter info zat. Tijdens de hele avond mochten ze dat bij zich dragen, en inkijken wanneer dat nodig was. Dat was ook de reden waarom het dorpje Twin Books heette ;-)

Soms is een dode een goede voorbode

Tijdens de hele avond was ik de regisseur, en waren de spelers de karakters in een ‘film’ (lees: lange vorm). Van tevoren had ik een indeling gemaakt waarbij iedere speler minimaal 1 keer de hoofdrol in een scène speelde. Waarbij iedere speler ook aan minimaal 2 van zijn Tips werkte, bijvoorbeeld door de spelvorm die hij speelde of doordat hij specifieke regie-aanwijzingen van mij kreeg. En waarbij iedereen zo goed mogelijk verdeeld over de hele avond in scènes (mee)speelde.

"Uitgekookt!"Het bijhouden van de diverse verhaallijnen & het samenvatten daarvan, waren nadrukkelijk mijn verantwoordelijkheid: de spelers hoefden zich daarmee niet bezig te houden, al mócht het natuurlijk wel. Per scène riep ik telkens 1 of meer spelers bij me, en vertelde ze dan kort welke vorm/game ze nu gingen spelen. Dat waren ofwel vormen die heel eenvoudig uit te leggen waren (bijv. een vrije scène met een specifieke regie-aanwijzing), of (muzikale) vormen die ze in eerdere trainingen bij mij getraind & gespeeld hadden. Het ‘publiek’ (de overige spelers) kregen die uitleg niet te horen, zodat het voor hen ook een verrassing was wat er als volgende ging gebeuren.

De inhoud van het verhaal werd door de spelers ingevuld: als regisseur volgde ik daarin, en schoof met spelvormen waar dat nodig was. Dat zorgde ervoor dat het voor mij ook een verrassing was wat er allemaal voor intriges zouden ontstaan, en wat er allemaal ging gebeuren. En daarin werd ik zeer aangenaam verrast!
Ik zag onder meer hele mooie solo scènes, breekbaar ingetogen spel, passie, bedrog, en vlammende conflicten. Wat resulteerde in een finale vol met onverwachte wendingen, niet in de laatste plaats door het plots overlijden van de helft van een pril koppeltje. De fall-out die dat allemaal met zich meebracht, hebben we niet meer gezien: daarvoor moet iedereen – zoals het hoort bij dit genre – wachten op ‘het volgende seizoen’… ^_^

Wil je met jouw impro groep ook eens goed de diepte induiken? Eens lekker hard richting de improvisatie horizon rennen? Dan is de JA!-training (Jouw Avontuur door ’t land van Impro) waarschijnlijk precies wat jullie zoeken!