Werk met Emotional Rant aan je emotionele kant

Een breed scala emoties in huis hebben is altijd goed bij het spelen van impro. Bij de oefening Emotional Rant duik je voor de volle 100% in emoties. En kom je – als het goed is – op hele nieuwe spelimpulsen uit…!

De basis van deze oefening komt uit het voortreffelijke boek Improvising Better van Jimmy Carrane. Hij bedacht de oefening omdat hij merkte dat het voor spelers soms lastig was om met emoties als bedroefd, blij, en boosheid een echte verbinding te maken.

Hoe werkt het?

Je speelt de oefening met 2 spelers. Speler 1 is degene die zich emotioneel gaat uitstorten, speler 2 is de helper.
Speler 2 start de oefening door tegen speler 1 een super basale zin uit te spreken. Denk aan de koffie is klaar of je moeder heeft gebeld. Als reactie op die zin begint speler 1 nu een stortvloed aan woorden & zinnen (een Rant), die nog het meest lijkt op een monoloog waarbij je de hele tijd spreekt met je denkstem. De reactie op de startzin moet groots en over-the-top zijn. Zó groots en sterk dat deze een monoloog van zo’n 2 tot 3 minuten lang rechtvaardigd. Daarbij is de drijvende kracht de emotie: If the emotion comes first, the words will naturally flow.

Side-coaching & Tips

  • Benadruk dat de helper (speler 2) alleen de 1e zin zegt, en daarna helemaal niets meer. Dus ook geen korte zinnetjes of losse woorden (als reactie op de monoloog): de enige die na de openingszin nog praat, is speler 1;
  • Side-coach speler 1 erop dat zijn gevoel/emotie beschreven moet worden, in plaats van alleen maar aangeduid. Vergelijk Je hebt geen idee wat ik dan voel versus (het veel sterkere) beschrijven wát je dan voelt;
  • Als speler 1 vooral over gebeurtenissen aan het vertellen is, breng hem dan terug naar de gevoelens/emoties met vragen als (maar) wat dééd dat met je?, hoe voelde jij je daarbij? Vertel (dat) eens! en hoe voel je je nú?;
  • Het is in principe de bedoeling dat speler 1 continu blijft praten. Zo krijgt namelijk het denk- en filterproces geen kans om echt actief te worden. Dat gezegd hebbende: voor sommige ‘rustigere’ emoties kan het goed zijn om af en toe een ogenblik stilte toe te staan;
  • Vraag achteraf aan de kijkers wat ze mooi of bijzonder vonden. Dat is heel fijne feedback voor speler 1;
  • Als mensen vastlopen in hun monoloog, vraag ze dan om te beschrijven hoe dát voelt. Dat lijkt een cliché, maar is altijd veel interessanter dan niet veel meer te horen dan ik weet niet wat ik meer vertellen moet (wat uitstel is). De kans is ook groot dat deze ingang weer de inspiratie en het gevoelsproces op gang brengt;
  • Vraag ook aan de kijkers achteraf waar ze vonden dat speler 1 aan het spelen was of een verhaaltje aan het vertellen was, en waar het écht uit de persoon zelf kwam. Laat ze ook aangeven waaráán ze dat zagen, bijv. woordgebruik, een bepaalde manier van praten, etcetera;
  • Mocht speler 1 vastzitten, dan kan je eventueel vanaf de kant ook een emotie roepen om in verder te gaan. Daarbij kan je het beste negatieve en positieve emoties met elkaar afwisselen;
  • Wat speler 1 ook kan helpen, is om de emoties zo fysiek mogelijk neer te zetten. Dus bijv. als een bal op de grond gaan liggen bij een emotie als angst.
Wil je met je team trainen op emotioneel spel, of andere improvisatie aspecten? Schakel me in voor een training!

Geef een reactie