De Parade

Afgelopen dinsdagavond hadden we met een aantal Mutzen afgesproken om in Utrecht naar De Parade te gaan.

De eerste was de voorstelling “Walhalla” van de groep Hendrick-Jan de Stuntman. De omschrijving daarvan klonk in ieder geval veelbelovend. Het bleek een vrij fysieke vorm van locatietheater te zijn, waarbij langs allerlei dingen gezapt werd. De ideeën waren bij vlagen wel erg leuk gevonden – waar vind je een show met daarin een ballet met een 3 meter hoge ‘bloem’ van PVC-buizen? – maar uiteindelijk was het nogal onsamenhangend en vluchtig. Maar goed, het was al met al een vermakelijk half uur wat heel wat slechter uit had kunnen vallen, dus voor de originaliteit en het enthousiasme heb ik de show 2 punten van maximaal 5 gegeven (je kon via de toegangskaartjes op alle voorstellingen stemmen).

De tweede voorstelling was “Izaak S.” van Erol Struijk. Erol bleek een klein Turks propje die helemaal niet verkeerd was om naar te kijken, en waarvan – niet erg verrassend – al snel bleek dat ie nog homo was ook :-) Thema van zijn show – die sterk trekken van een monoloog had – was dat hoewel hij in Nederland geboren is, hij door veel mensen toch als een Turk gezien wordt. Er zaten momenten in de bijna 45 minuten durende voorstelling waarin dat heel mooi en sterk naar voren kwam, en dat was absoluut een pluspunt. Er zaten alleen nog teveel andere, minder duidelijke en sterke zaken in, waardoor het uiteindelijk niet lekker uit de verf kwam. We waren het er achteraf wel over eens dat hij het programma ofwel langer had moeten maken (maar dat is lastig, want dan sta je bijna je hele show te doen) ofwel er een aantal zaken uit had moeten weglaten. Want net op het moment dat we met z’n allen dachten “nu begint het interessant te worden”, was het afgelopen…
Deze show heb ik 2 punten gegeven.

De laatste voorstelling die we bekeken hebben (het was inmiddels kwart over 10), bleek ook – in ieder geval naar mijn mening – veruit de beste te zijn. Het was “Club Mondo Leone” van Leon Giesen. Bij deze voorstelling zit hij op een klein podium, omgeven door 3 projectieschermen. Op de schermen links en rechts zijn vaak de begeleidende muzikanten te zien (bijv. de drummer en een andere gitarist, maar in het geval van het laatste nummer is hij daar 2 keer zelf te zien). Het grote scherm boven hem toont filmpjes van een paar minuten die precies passen bij het nummer wat hij speelt: soms was het filmpje een aanvulling op het spel van Leon Giesen, en soms was juist het filmpje leidend en begeleide hij het filmpje ‘alleen maar’ op gitaar.
Als je de voorstelling niet gezien hebt, is het wat lastig om uit te leggen waarom ik hem zo mooi vond (vette tip: ga deze voorstelling zien als je de kans hebt!). Het is de hele combinatie die ik perfect vind: de filmpjes zijn mooi en met veel liefde gemaakt. Ze gaan over de meest uiteenlopende zaken, van kleine helden (over een jongetje wat leert duiken op zwemles) tot muzikanten die Leon Giesen mateloos bewonderd. De begeleiding van Giesen past daar perfect bij. Hij zingt niet bij alle nummers – dat is vaak ook niet nodig omdat de filmpjes vaak ook (stukjes) dialoog bevatten – en waar hij dat doet, is het meer spreek-zingen, maar het werkt perfect. Wat ook mooi was om te zien, was het enorme enthousiasme waarmee hij zat te spelen: officieel duurde de voorstelling drie kwartier, maar telkens liep hij enorm uit (wij hebben er bijna 1 1/2 uur gezeten). Het leek hem allemaal niet te deren, want hij speelde gewoon maar lekker door.
Het grappige is dat ik helemaal niet wist dat hij op De Parade op zou treden. Maar toen ik zijn naam voorbij zag komen, was ik meteen nieuwsgierig. Ik kende hem namelijk al van de CD “Holland America Lijn” die hij samen met Jack Poels (van Rowwen Heze) gemaakt heeft. En over die CD was ik indertijd helemaal lyrisch (nog steeds!), dus ik had een goed gevoel bij deze voorstelling. Er is ook een CD van deze voorstelling uit, en die ga ik zeker ook nog luisteren. Van mij kreeg de voorstelling een vette 10!

Ik was ook verrast om te zien dat Lottie (bij mij vooral bekend van de laatste editie van “Wie is de mol?”) ook op De Parade stond. Helaas was de voorstelling reeds uitverkocht toen we hem wilden gaan zien, dus ik heb geen idee of het wat is, maar de beschrijving klonk erg spannend. (Achteraf gezien is het wel goed dat ie uitverkocht was, want anders had ik de voorstelling van Leon Giesen gemist!)

Al met al was het een erg leuke avond. De sfeer op De Parade is heel apart. Iedereen die er rondloopt is erg relaxed, en met al die grappige kleine theatertjes, en lampjes, en mensen die je naar hun voorstelling willen lokken, waan je je even op een kermis aan het begin van de vorige eeuw. Kortom: een aanrader als je van theater houdt. Als het erin zit, ga ik volgend jaar zeker weer.