Cursus “Monologen 1”

Komende zondag start ik met de 1e van 2 zondagen van de weekend-cursus “Monologen 1“. Het leek me namelijk al een lange tijd leuk & spannend om uit te proberen of het vertellen van een monoloog iets voor me is.

We hebben een week of 2 geleden een twaalftal monoloog-teksten via de post ontvangen. Alle teksten waren ongeveer een half tot 1 A4-tje lang, maar ze verschilden behoorlijk qua setting, toon, en thema.
De opdracht was om er daarvan 1 te kiezen die je het meeste aansprak, en ervoor te zorgen dat je die op de 1e cursusdag uit je hoofd kent. Zodat je maximaal met het spel bezig kan zijn, en niet steeds moet kijken wat je volgende tekstregel is.
Deze week ben ik dus druk bezig om de tekst die ik gekozen heb, uit m’n hoofd te leren. Dat geeft nog wel eens wat stress, maar geleidelijk aan begint de tekst wat meer in te slijpen. We moeten de tekst wel tot op het woord nauwkeurig van buiten leren (geen improvisatie hier!), dus dat zorgt nog wel voor extra stampwerk.

Voor de liefhebbers is hier de tekst van de monoloog die ik gekozen heb, over een acteur op z’n retour:
[FYI: deze tekst is qua interpunctie al wat aangepast aan hoe ik hem het makkelijkste kan onthouden & voordragen.]

Ik zal je iets vertellen. Een acteur van mijn kaliber en mijn uitstraling hè? Dat is een publiek figuur. Eigendom van het publiek. Voor anderen lijkt ‘ie onkwetsbaar. Maar zelf is hij voortdurend onzeker. Over zijn prestaties, over zijn talent. Kan ‘ie het morgen nog, hoe ging het vandaag?
Maar niemand wil dat verhaal horen. Het succesverhaal daar gaat het om. En dat iets van zijn grootheid maar op zijn omstanders over mag springen. Dus dat andere verhaal houdt ‘ie maar voor zich, of bewaard hij voor een rol.

Iedereen kent hem, denkt hem te kennen. Wil hem kennen, schudt handen met hem, zoent ‘m, drinkt op zijn rekening. Slaat hem op de schouders. En ineens, zijn ze weg.
Het café is leeg. Hij gaat nog even aan de bar zitten, omdat hij geen zin heeft om naar huis te gaan, en dan krijgt ‘ie te horen dat ‘ie de rekening moet betalen, en de barman is dan al bezig met de stoelen op de tafels te zetten, en de kas te tellen en hij wordt verzocht naar huis te gaan en de acteur wankelt naar de kleedkamer om die bloemen van de première op te halen, die al twee dagen zonder water onder de grimetafel staan, en hij lult nog wat met de taxichauffeur, en hij braakt wat over zijn broek, zodat die chauffeur hem eruit mietert, en hij loopt het laatste eind, zwalkend met die bos droogbloemen in zijn hand en de stank van kots om hem heen en hij zoekt steun aan de muren van de huizen aan de lantarenpalen en hij komt thuis in een koud leeg huis, waar de vuile vaat al twee maanden onaangeroerd in de keuken staat, waar zijn lege whiskyglas van de vorige avond nog naast z’n stoel staat, en hij zakt in die stoel neer, met die bloemen op zijn schoot en hij denkt, van wie heb ik die toch in godsnaam gehad?

.. Thuis ben ik niemand, ik geef het toe, helemaal niemand. Op het scherm, in het theater steeds iemand anders. In het café ben ik de acteur. .. en dat is beter dan niets …

Oké, je hebt gelijk, er zat hier en daar een citaatje in. Ik weet het. Ik ben geen schepper, ik vertolk. Het spijt me.

Ik merk het ik overtuig je niet.. Maar bedenk dat ik jarenlang een miljoenenpubliek wel heb overtuigd. En ik werd aanbeden, en het was heerlijk. En natuurlijk, het was wat overdreven, maar dat is wat het publiek ervan maakt. Het publiek wil sterren. Het publiek wil geen gewone stervelingen. En ik ging maar al te graag op die sokkel staan. Ik wilde erkenning, ja. Ik wilde niet voor niets geleefd hebben.
En, weet u, ik mis het zo.

2 reacties op “Cursus “Monologen 1””

  1. Leuk!

    Wijlen mijn neef had een aantal theater-monologen geschreven en uitgevoerd, met als thema de broers van beroemde Amerikanen: Aaron Presley, de dood-geboren tweelingbroer van Elvis, en de broer van de Unabomber, die hem heeft aangegeven en zijn verdediging deed.
    Erg interessant theater, maar wel erg zwaar, omdat je in je eentje het hele stuk moet ‘dragen’.

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.