Ware improvisatie zit van binnen

Gisteren was de laatste dag van de 4-daagse masterclass De Basis van Acteren waaraan ik deelnam. Nou klinkt “basis van…” misschien alsof het allemaal een eitje was. Maar vergeet niet dat er nog een woordje vóór staat: “masterclass”. En dan voel je misschien wel aankomen dat het allemaal iets minder makkelijk was dan dat ;-)

De cursus bestaat min of meer uit 2 delen. In het eerste deel werd vooral gewerkt aan geloven wat je zegt, en de ander & je publiek daarvan kunnen overtuigen. Je karakter een duidelijk wereldbeeld geven helpt daarbij enorm, ook al is dat wereldbeeld misschien wel heel absurd of politiek enigszins incorrect ;). Spelen met de gekozen invalshoek – qua argumentatie, emoties, en dergelijke – zijn ook heel belangrijk.
En het klinkt ook heel logisch. Maar als je eenmaal staat te spelen, loopt het vaak toch weer anders! Je denkt ’t mooi voor elkaar te hebben, en ‘goed’ te staan spelen. Maar je krijgt – meteen of achteraf – als feedback van de kijkers terug dat het (al snel) niet meer in beweging was. Of dat je teveel afdreef van waar het in de scène om draaide (een typische Theatersport onhebbelijkheid!). Dus probeer het nog eens een keer

Het tweede deel van de cursus draait om zogenaamde elementaires. Of: hoe laat je zien wat iets met je doet… van binnenuit… zonder tekst… met per moment één duidelijke emotie… in je eentje… en zonder te gaan over-acteren? Nou, dat viel soms nog best niet mee (maar was daardoor ook lekker leerzaam!).
Want het is natuurlijk heel makkelijk om met veel vette tekst (en hier en daar een scheldwoord…) duidelijk te maken hoe erg je het wel niet vindt dat je partner alweer vreemd gegaan is. En als dat niet voldoende is, kan je er ook nog de nodige soapy poses en gezichtsuitdrukkingen bovenop gooien. Maar je haalt daarmee ook bijna alle ruimte voor interpretatie bij je publiek weg: het verrast niet meer.
Veel moeilijker – maar ook veel mooier – wordt het wanneer je dit hele verhaal van binnenuit gaat laten zien. Dan komt het veel meer aan – bij je publiek, maar ook bij jou als speler. En ja: dat is héél anders dan wat je normaliter aan spel inzet bij bijvoorbeeld Theatersport. Maar ik zie dat alleen maar als een dikke plus!

De laatste dag werd door (bijna) iedereen afgesloten met een vrije solo scène. Met hooguit een paar woorden tekst, en met verschillende & duidelijke momenten/emoties erin. Dat was flink werken, maar ook heel erg plezierig om te mogen doen. En het leverde vele mooie / ontroerende / komische / absurde momenten op. Het was supertof om te zien hoe bij iedereen hier de cursus-elementen op hun plek vielen. Echt genieten!

Ik kan deze masterclass enorm aanraden aan iedere impro speler die op zoek is naar verdieping in zijn (acteer)spel. En je leert er ook meteen weer een aantal toffe mede-improvisten kennen! Wat wil je nog meer? :-)