Huiswerk voor les 4 van de schrijfcursus

Het huiswerk voor les 4 van de schrijfcursus bestaat o.a. het (maar weer eens!) herschrijven van de tekst waaraan je aan het werk bent.
Belangrijk daarbij is om de dialoog zo realistisch mogelijk te maken, de personages (middels de dialoog) zo overtuigend mogelijk als verschillende personages neer te zetten, en te proberen om te werken met zintuigelijke zaken waar mogelijk.

Het eindresultaat is de volgende tekst.

Fast Food

Normaal gesproken heerst er een serene rust in Wieteke’s woonkamer. Het ruisen van de gaskachel is dan het enig hoorbare geluid. Tussen zeven en acht uur ’s avonds wordt er van die regel afgeweken. Dan moet rust wijken voor reinheid. Gewapend met stofdoek, plumeau, en een flinke emmer sop brengt Wieteke dan haar hele huis weer op orde. Want Boeddha zegt: ‘Een zuivere geest woont in een schone tempel.’
Voor vandaag zit dit karwei er alweer bijna op. In het hele huis hangt een alles overheersende geur van groene zeep en bleekwater. Alsof de schoonmaak tot ìn je neusgaten is uitgevoerd. Wieteke snuift deze prikkelende geur altijd met veel genoegen op: het geeft haar namelijk een heel voldaan gevoel.
De woonkamer is het enige vertrek dat nog schoongemaakt moet worden. Erg veel tijd kost dat niet, want hij is zeer sober ingericht. Er staat een uitgezakt bankstel bekleed met jaren ’70-bruine ribstof, een salontafel die is opgebouwd uit vijf oude bielzen, en een eikenhouten dressoir en boekenkast (beide erfstukken van Wieteke’s grootouders). Het meeste poetswerk gaat zitten in de enige dissonant in de verder zo sobere woonkamer: een groot aantal exotische voorwerpen, waaronder enkele stenen en aardewerken Boeddha beeldjes. Wieteke heeft deze voorwerpen verzameld, of beter gezegd: geschonken gekregen, toen ze vijftien jaar geleden door Kenia en Bangladesh reisde.
Na haar studie culturele antropologie wist Wieteke het namelijk zeker. Genoeg theorie! Nu wilde ze daadwerkelijk gaan bijdragen aan een betere wereld. En dus bracht ze vijf jaar lang door in deze landen om daar mee te helpen bij het opzetten van weeshuizen voor straatkinderen. Voor Wieteke was dit een bijna religieuze ervaring geweest. Een ervaring die haar er definitief van overtuigde dat ze haar leven zou gaan wijden aan het helpen van de minder bedeelden in de wereld.
Marjoleine, Wieteke’s jongere zus, verklaarde haar indertijd voor gek. Waarom stak ze toch zoveel tijd in die hopeloze situatie? Ze kon haar tijd maar beter nuttig besteden, bijvoorbeeld aan een waardevolle MBA opleiding, net zoals zij deed: ‘Met goedheid kun je geen rekeningen betalen!’ Uitspraken als deze hadden Wieteke vaak pijn gedaan, maar uiteindelijk had ze haar jongere zus altijd haar ontwetendheid vergeven. ‘Kwaad blijven op dwazen is hetzelfde als kwaad zijn op vuur omdat het brandt’, zo had Boeddha’s wijsheid haar geleerd.
Wieteke is net bezig met het schoonmaken van een Boeddha-beeldje wanneer plotseling de telefoon rinkelt. ‘Eh, hallo? Met Wieteke Zijlstra?’
‘Hee zus! Zeg ik wilde vanavond gezellig gaan stappen met een paar vriendinnen. Enne, nou kom ik natuurlijk net uit mijn werk. Heb ik toch helemaal nog niets kunnen eten! Druk-druk-druk hè, je kent dat wel. Dus ik denk, die Wieteke, die heeft vast nog wel wat in huis voor haar hongerige zussie – Toch?’
‘Eh, ja natuurlijk heb ik dat. Je weet toch dat…’
‘…Mmmooi! Zien we elkaar in vijf minuutjes. Doei!’
Ietwat onthutst legt Wieteke de hoorn weer op het toestel. ‘Hmm, eens kijken of ik wat voor je in huis heb, zus’. En gelukkig, begraven onder zakken vol met allerlei groente en fruit uit eigen moestuin, blijkt in de diepvries nog één pizza te liggen. Die heeft Wieteke meestal wel in huis voor het geval er niet-macro-biotische eters op visite komen.
De pizza ligt reeds zo’n 20 minuten in de oven, wanneer de voordeurbel gaat. Door het spionnetje ziet Wieteke dat het goed volk is, en doet de deur open. ‘Hoi zus. Kom toch snel binnen. Het is veel te koud om lang buiten…’
‘Hoi Wiet! Ik… – Jé-zus, wat ruikt het hier naar schoonmaakmiddel! Heb je nou nog steeds die schoonmaakmanie?’ Demonstratief trekt Marjoleine haar spitse neus hoog op.
‘Kijk toch. Het is net een klein speenvarken zo’, denkt Wieteke. ‘Geef me je jas eens aan, zus’, zegt ze grinnikend. ‘Je bent weer lekker druk vandaag…’
Marjoleine grijnst een keer ongemakkelijk. ‘Hmm, nou ja, ’t is weer eens iets anders dan die eeuwige wierrooklucht die hier altijd hangt! En ik, eh… Hééé, ruik ik daar pizza? Cool!’ Duidelijk opgelucht door de zich onverwacht aandienende uitvluchtmogelijkheid, stiefelt Marjoleine richting keuken. ‘Ooh, is dat een pizza “Quattro Formaggio”? Die eet ik op de zaak ook vaak tijdens het overwerken. Toppertje hoor!’
Hoofdschuddend, en nog steeds een beetje grinnikend, hangt Wieteke Marjoleines wit-leren jas aan de kapstok.
‘Zeg, hoe lang moet die pizza eigenlijk nog? Ik val echt òm van de honger man!’
‘Hij zal zo klaar zijn zus. Tenminste, als je zo lang je geduld kan…’
Marjoleine rolt wild met haar ogen. ‘Geduld? Niks geduld! Ik heb hong-er! En met geduld hebben was ik nu geen Lead Sales Manager Assistant geweest! Daar heb ik heel wat mensen voor moeten…’
Het luide gerinkel van de kookwekker snoert Marjoleine bruut de mond. Zonder verder tijd te verspillen aan het gebruik van ovenhandschoenen trekt ze de oven open. Ze pakt de pizza tussen twee van haar lange vingernagels vast, en gooit hem snel op het gereedstaande bord. Meteen daarna zet ze koers richting de woonkamer waar ze met een zucht op de bank ploft. Luid smakkend stort Marjoleine zich op de pizza: alsof ze een week lang niets gegeten heeft! Wieteke weet uit jarenlange ervaring dat een opmerking over Marjoleine’s gedrag toch geen zin heeft. Zonder wat te zeggen gaat ze daarom naast haar op de bank zitten.
‘En, heb je een beetje een aardige chef, daar bij…’
Een regen van pizzakruimels en stukjes kaas vliegt over het net schoongemaakte bankstel. ‘”Chef”? Oh je bedoelt Floris-Jan, mijn Manager? Mmmm, veel te softe kerel en…’
Een ingeblikte versie van Mozart’s Turkse Mars kapt luid snerpend haar zin af. Voordat Wieteke doorheeft waar deze herrie vandaan komt, heeft Marjoleine het mobieltje al opengeklapt en tegen haar oor gedrukt.
‘Hee, Laetitia. Nee joh, je stoort me helemaal niet. Oh, jullie zitten al lekker aan de Coebergh ijs? Dan kom ik er nu meteen aan! Bestel er ook maar eentje voor mij! Ja. Kus, kus! Zie je zo!’.
Marjoleine gooit de rest van haar pizzapunt terug op het bord. ‘Sorry zus, de pizza was heerlijk, maar ik móet nu echt weg hoor. De plicht roept!’
Half struikelend, half rennend, stopt Marjoleine haar mobieltje in de tas en grist haar jas van de kapstok. ‘Hé, het was gezellig. Moeten we nog eens doen. We bellen!’.
Nog voordat Wieteke ook maar iets terug heeft kunnen zeggen, heeft Marjoleine de voordeur al achter zich dichtgegooid. Snel daarna maken de geluiden van piepende banden duidelijk dat ze haar auto de sporen gegeven heeft richting haar vriendinnen.
Wieteke haalt een paar keer diep adem. Langzaam voelt ze hoe een ontspannend gevoel zich door haar lichaam verspreidt. Ze staat op, en loopt naar de keuken. Daar pakt ze handveger en blik uit de bergingkast. Snel daarna is het bankstel weer helemaal kruimelvrij, en is haar huis weer helemaal opgeruimd en proper.
Terug in de keuken leegt Wieteke het blik in de vuilnisbak. Opeens valt haar oog op de versheidsdatum van de lege pizzadoos die daarin ligt: die datum ligt zes maanden in het verleden! Een ondeugende grijns krult langzaam om Wieteke’s mond, en heel even verschijnt er een twinkeling in haar ogen. ‘Smakelijk eten zus!’. Straks, tijdens het opzeggen van haar avondmantra’s, zal ze twintig extra mantra’s doen. Nú geniet Wieteke even heel intens van het moment.

Ik ben zeer tevreden over deze tekst.
De dialoog loopt voor mijn gevoel veel natuurlijker zo, en Wieteke is niet meer het cliche-matige en timide huismusje dat ze in de vorige versies van deze tekst was.

Eén reactie op “Huiswerk voor les 4 van de schrijfcursus”

  1. Wieteke is niet meer het cliche-matige en timide huismusje dat ze in de vorige versies van deze tekst was.
    Dat klopt, ze heeft nu veel meer pit. En de clou met de houdbaarheidsdatum is grappig. ;)

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.