Zie je wel…

Na eerst het nodige gezucht en gevloek, ben ik wat betreft het huiswerk voor de schrijfcursus nu toch op een eerste serie haiku’s uitgekomen. Dan toch!

Wat hielp was dat ik naar een aantal CD’s met inspirerende muziek geluisterd heb (o.a. Vangelis en Solitudes). Ook heb ik aandachtig naar foto’s heb gekeken die ik in het verleden genomen heb.
Dit heeft de volgende drie haiku’s opgeleverd:

Haardvuur

Zacht gloeit de steenkool
Soms vuurrood, soms bijna zwart
Ademt in en uit

Bergbeekje

Fluisterend en voorzichtig
Loopt water op stenen pad;
Zoekend naar de zee

Dauwdruppel

Hangend aan grasspriet
Heldere kristallen bol
Voorspelt zonsopgang

Graag hoor ik wat je er van vindt!

4 reacties op “Zie je wel…”

  1. Ik vind ze wel aardig, ik vind je gewone geschrijf leuker.
    Ze mogen wel gekker… (meestal als je er beesten in stopt, worden ze leuker:)

    Diep onder water
    zacht zijn vinnen bewegend
    een karper, die droomt.

    Schrijf er eentje over Arnie!

    1. Ik vind ze wel aardig, ik vind je gewone geschrijf leuker.

      *grinnik*
      Dank je!
      Al moet ik zeggen, nu ik er iets ‘handiger’ in begin te worden, dat ik het schrijven van Haiku’s (merk op dat ik niet zeg: “het schrijven van poëzie”) kan leren waarderen.

      Ik heb zelfs een leuke combo gevonden met die andere hobby van me: fotograferen. Ik kwam namelijk een tijd geleden, door stom toeval (of is er geen toeval??), op een site terecht met foto-haiku’s. Ik kende dit verschijnsel niet, maar het sprak me erg aan.
      Dus ben ik zaterdag en gisteren druk bezig geweest, en ik heb nu een viertal foto-haiku’s gemaakt. Ik zal proberen om ze vanavond online te zetten; ik wil ze namelijk toevoegen aan mijn fotografie-pagina’s. Als dat niet 1-2-3 lukt, zet ik ze wel snel even als losse plaatjes op mijn site, en post linkjes naar deze foto’s.

      Schrijf er eentje over Arnie!

      Dat is een hele goede. Ik zal kijken of het me lukt om vanavond nog tot een Arnie Haiku te komen.

      1. *grinnik*
        Dank je!
        Do itashimashite!

        Al moet ik zeggen, nu ik er iets ‘handiger’ in begin te worden, dat ik het schrijven van Haiku’s (merk op dat ik niet zeg: “het schrijven van poëzie”) kan leren waarderen.
        Ik vind haiku’s leuk om hun regelmaat (bijna cijfermatig, ik ben een beetje een cijferophiel), en hun soberheid. Bij poezie is het heel moeilijk om niet te klinken als een candlelight verhaal of een sinterklaas gedicht. Als dat lukt, is het gaaf.

        …foto-haiku’s…
        Heh? Grappig…

  2. Haiku’s zijn koel, en deze exemplaren zijn mooi.

    Officieel moet er een ‘seizoenswoord’ in staan, waarmee wordt aangegeven in welk jaargetijde dit speelt (zo is ‘maan’ een code voor ‘herfst’). Nou weet ik niet of je je daar aan moet storen (1 en 3 geven al een sterk seizoens-gebonden beeld), en of je mede-cursisten dat oppikken. ;)

    Ikzelf vond de 2e het beste, maar waarom weet ik niet. Misschien om het (voor mij) melancholische beeld: je loopt over een berghelling en daar zie je een beekje. En dan vraag je je af: hoe ver heeft dit beekje nog te gaan om de zee te bereiken? Hoe weet het waar het moet gaan? (*insert parallellen met het menselijk leven here*)

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.