De Weerwolvenset Aller Weerwolvensets – deel 1

De Weerwolven van WakkerdamHet is alweer een aantal jaren geleden dat ik voor het eerst het spel Weerwolven speelde. Het is een spel wat je typisch met een grote groep (12+ spelers) speelt, en wat allerlei interessante elementen in zich heeft. Zo zit er een rollenspel element in, in de zin dat er een spelleider is, en dat er allerlei rollen zijn met bijzondere vaardigheden en krachten. Ook zit er een bluf- en deductie-element in. Je probeert namelijk om uit te vinden wie welke rol heeft, zodat je… de juiste mensen kunt doden!

Bij “Weerwolven” zijn er namelijk globaal gezien 2 groepen: de burgers, en de Weerwolven. De burgers winnen wanneer ze alle Weerwolven gedood hebben, en de Weerwolven winnen zodra ze in aantal met net zoveel (of met meer) zijn als het aantal nog levende burgers. De catch is dat iedereen bij aanvang van het spel in het geheim zijn rol toebedeeld krijgt, en je dus – afgezien van je eigen rol – niet weet wie nu welke rol ècht heeft.
Het spel bestaat daarbij uit elkaar afwisselende nacht- en dagfases. In het algemeen komt het erop neer dat de Weerwolven in de nacht 1 slachtoffer aanwijzen dat zij die nacht willen doden, en dat alle spelers – burgers & weerwolven – tijdens de dagfase telkens 1 speler aanwijzen die opgehangen gaat worden. Zoals gezegd: in het algemeen, want er is een heel scala aan rollen (en sinds enige tijd ook: gebeurteniskaarten) die dit proces aan alle kanten beïnvloeden en veranderen. Maar dit is waar het in de basis op neer komt.

Het spel “Weerwolven” is ooit ontstaan als een ‘public domain’ spel. Het heet soms ook wel “Mafia”, en in dat geval zijn er meestal 3 partijen die elkaar bestrijden, maar de basis van het spel blijft hetzelfde.
Er zijn ook een aantal commercieële versies van dit spel gemaakt. De bekendste versie is wel “De Weerwolven van Wakkerdam“, waar inmiddels alweer een uitbreiding voor in de handel gekomen is. In essentie hebben die als voordeel dat je mooi uitgevoerde kaarten krijgt, en vaak ook nog wel een aantal extra rollen bovenop die van het ooit ontstane basisspel. Ook hebben sommigen gebeurteniskaarten, extra uitleg voor de spelleider, en dergelijke.
Ook zijn er in de loop v.d. tijd nog allerlei spellen uitgekomen die een sterke overeenkomst vertonen met de mechaniek van “Weerwolven”, maar dan toch weer net anders. Het spel “Saboteur” is daar een voorbeeld van, wat in essentie Weerwolven-light voor een kleinere groep spelers (3 tot 10) is.

Maar goed, het spel “Weerwolven” (in incarnatie naar keuze) is dus een spel wat lekker vol met intrige kan zitten. Want naast de basisrollen van burger en Weerwolf zijn er een hele reeks aan aanvullende rollen. In iedere set zitten eigenlijk wel rollen als De Helderziende (of Ziener)(die ’s nachts een speler aanwijst, waarvan de spelleider dan aangeeft of dat een Weerwolf is of niet), een Wolfskruid Burger (of Kruidenvrouwtje, of hoe de rol ook exact mag heten)(die iedere nacht iemand mag aanwijzen die die nacht niet door Weerwolven gedood kan worden), en Cupido (die eenmalig 2 spelers aanwijst die geliefden worden, en die alleen kunnen winnen als ze samen overblijven, en die ook doodgaan als 1 v.d. 2 spelers doodgaat). Al deze laatste rollen horen nog steeds bij de burgers, en tellen ook als zodanig mee voor de eindoverwinning.
Daarnaast zijn er vaak rollen die winnen wanneer de Weerwolven winnen (de zogenaamde ‘wolfsgezinden’), zoals de Zwarte Magiër (in essentie de wolfsgezinde versie van de Helderziende). Voor sommige van die rollen geldt dan, heel gemeen, dat iemand als de Helderziende ze als “Weerwolf” ziet, terwijl ze dat helemaal niet echt zijn..!
En daarnaast zijn er vaak ook nog rollen waarvan niet meteen vaststaat bij welk van de 2 groepen ze horen, en rollen die op zichzelf staande groepen zijn (zoals de Weerhamster, die iedere nacht ook een slachtoffer aanwijst, en die ’s nachts zo ook Weerwolven kan doden).

Als beginnende groep speel je meestal met uitsluitend burgers, weerwolven en een helderziende. Dat is meestal al meer dan genoeg om mee te beginnen. Vooral de Weerwolven moeten leren zich te verschuilen tussen de burgers, terwijl de burgers een goed oog en oor moeten krijgen voor aanwijzingen die spelers onbewust afgeven (lichaamstaal, versprekingen), en die zo meer informatie over iemands rol kunnen geven.
Als een groep vaker gespeeld heeft, merk je dat mensen allerlei tactieken beginnen te ontwikkelen, variërend van zo stil mogelijk zijn (ongeacht de rol van dat moment), tot juist heel agressief spelen (ongeacht de rol). Ook zie je dat mensen het aandurven om een rol te claimen die ze helemaal niet echt hebben (je mag in “Weerwolven” namelijk alles roepen en beweren, maar je mag nooit je rolkaart laten zien). En dat mensen steeds beter worden in het beredeneren van wat er gebeurt is of moet zijn.

Ikzelf vind het ’t allerleukste om spelleider te zijn. Het helpt daarbij dat ik geen geweldig goede bluffer (lees vooral: Weerwolf) ben, maar het is gewoon erg leuk om – als je van iedereen de rollen kent – te zien hoe iedereen invulling daaraan geeft. Ook vind ik het gewoon fijn om het spel in goede banen te leiden, en iedere nieuwe dag in te leiden met een spannende tekst die de opmaat is naar de bekendmaking van het slachtoffer (of het ontbreken daarvan!).

Omdat je voor Weerwolven een behoorlijk grote groep spelers nodig hebt – zeven is echt het barre minimum & vanaf ca. 11-13 spelers begint het pas ècht leuk te worden – speel ik het helaas maar heel zelden. Ik heb het nu met de (ex)Badmutzen een paar keer gespeeld, met groot succes. En recentelijk heb ik het met 9 KEK_-ers ook gespeeld. Die waren er ook enthousiast over, maar hadden het nog nooit gespeeld, dus het was voor sommigen nog een behoorlijke forse leercurve om te doorlopen (niet iedereen is even goed in bluffen, zal ik maar zeggen :-).

[Lees verder in deel 2]

Opmerkingen zijn niet meer mogelijk.